vrijdag 5 mei 2017

Rudy's wereld. ### Gele melk.


De voorbije jaren is de maatschappelijke houding tegenover alles waarin het woord 'geloof' voorkomt veranderd in een soort 'verplicht geïnstitutionaliseerd respect'. Ook als dat wat er geloofd wordt aantoonbare onzin is. Het wetenschappelijk discours wordt in dat verband door steeds minder mensen aanvaard als een belangrijke toetssteen voor het relatieve begrip 'waarheid'. Als een wetenschappelijke vaststelling niet strookt met wat mensen geloven, dan eisen steeds meer 'gelovigen' dat het wetenschappelijk (en herhaald controleerbare) feit en hun geloof op dezelfde manier worden behandeld en ingeschat.
Eisen, dus. Niet vragen. Eisen.

U gelooft dat kinderen letterlijk door ooievaars worden gebracht? Dan moeten we tegenwoordig respect opbrengen voor dat geloof van u. Grapjes erover maken is beledigend, respectloos. Er zijn nu twee soorten 'feiten': de wetenschappelijke versie en de alternatieve versie. Als ik gelóóf dat de aarde plat is, dan moet dat idee met hetzelfde respect behandeld worden als de 'zogezegd' wetenschappelijke vaststelling dat de aarde rond zou zijn.
Met andere woorden: zodra iemand tegenwoordig 'ik geloof' gebruikt, in welke context dan ook, kun je maar beter uitkijken hoe je reageert.


Natuurlijk zou het ons niet ongerust mogen maken wat onze medemens wenst te geloven. Alleen, als iemand gelooft dat hij een eenhoorn heeft gezien en dat mordicus volhoudt, wens ik het recht te behouden om dat absolute onzin te vinden, en die mening uit te drukken als er naar wordt gevraagd. Ben ik dan respectloos? Neen. Je zou je zelfs kunnen afvragen of het niet eerder respectloos is om te eisen dat ik zo'n onzin respecteer. En ja, ik beken: ik zou het moeilijk vinden om iemand voor vol te aanzien als die blijft volhouden dat hij een eenhoorn heeft gezien. (Tenzij hij op dat ogenblik sterk spul gebruikte, natuurlijk) Dit herinnert me trouwens aan een oudere grap die tegenwoordig door een groeiende groep mensen als beledigend en respectloos wordt beschouwd.
Man 1: gelooft u in God?
Man 2: ja.
Man 1: gelooft u in eenhoorns?
Man 2: neen.
Man 1: waarom niet?
Man 2: omdat ik er nog nooit een heb gezien.
Het fijne hieraan is eigenlijk dat de conclusie louter in jouw hoofd gebeurt. Dat er niks wordt opgedrongen. Word dus maar kwaad op jezelf. 😉 Wat is er gevaarlijk aan bovenstaande evolutie? Niet het respecteren van een geloof. Maar wel het systematisch moeten aanvaarden van alle handelingen en daden ten gevolge van wat men zoal gelooft. Een dramatisch voorbeeld? Als ik nu toevallig zou geloven dat operaties tegennatuurlijk zijn, en niet stroken met wat ik geloof... dan heeft mijn kind pech als het een blindedarmontsteking krijgt. Tja...

De gevolgen van het heilig verklaren van geloof slaat op alle aspecten ervan, niet alleen het deeltje religie. Geloof in UFO's, in het paranormale, in homeopathie, in politici, enzovoort, enzoverder...
De mantra van de verdedigers is vaak: 'er is meer in deze wereld dan we kunnen zien weten.' Natuurlijk is er meer in deze wereld dan wij op dit ogenblik weten en kennen. Maar dat basisgegeven betekent toch niet het automatisch moeten accepteren van alle onzin die iemand wenst uit te kramen. Bovendien is het opvallend dat net de mensen die de wetenschappelijke tegenspraak van hun geloof niet dulden, zelf prompt met die ene wetenschappelijke studie zwaaien als die hun geloof ondersteunt. Dan wordt wetenschap plots wel een valabel argument.

Natuurlijk kan ik me best voorstellen dat er nu al een aantal onder jullie met het vingertje zwaaien. 'Ja maar, hola, homeopathie is een uitzondering.' Tja, niet dus. Al heb ik er geen probleem mee dat iemand daarin gelooft. Waarom zou ik? Misschien werkt dat middel zelfs voor jou. Zoveel te beter. En waarom dat zo is? Who cares? Als dat is omdat een placebo-effect voor jou een tastbaar resultaat oplevert, prima. Alleen: als er tot op moleculair niveau geen enkele werkzame stof kan gevonden worden in een vloeistof, tja... Dan komt het dus neer op geloof. Prima. Maar het is niet omdat jij er toch in blijft geloven dat dat mij het recht ontneemt te blijven zeggen dat er géén wetenschappelijk bewijs voor is. En voorál: omdat jij dat gelooft, geeft je dat niet het recht om te eisen dat ik het óók geloof!
Agree to disagree noemt men dat tegenwoordig. Maar ook dat moet je dan allebei aanvaarden. Allebei, dus. En daar wringt vaak het schoentje.
Ondertussen heeft de wetenschap er wel een griezelig probleem bij: het feit dat wetenschappers zich ongegeneerd door grote multinationals laten betalen om fictieve of gefabriceerde studies te legitimeren. Hebzucht in zijn lelijkste vorm. En om dit fenomeen nog wat moeilijker opspoorbaar te maken heeft men nu het begrip 'fake news' gelanceerd. Een geniale zet, bekeken vanuit bedriegershoek. Je hoeft als ontmaskerde schurk tegenwoordig maar luidop 'fake news' te roepen of de helft van het publiek twijfelt al. Of wendt zich af en wil er niets meer over horen. Bingo.

Wat heeft mijn titel gele melk hier nu in hemelsnaam mee te maken? Aan u om het uit te maken. Er volgt nu een persoonlijk verhaaltje. Want uiteraard geloof ik ook in dingen. Niets menselijks is mij vreemd. ( :-) ) Toen ik zeven was, ben ik tijdens het voetballen met één voet net op de rand van een put beland en 'doorgezakt', waarna ik met een extreem zwaar verstuikte enkel werd afgevoerd. Van dat 'ongeval' draag ik al mijn hele leven de gevolgen. Ongeveer om de drie maanden ontsteekt het gewricht, en kan ik twee drie dagen lang nauwelijks op die voet steunen. Onder m'n enkelgewricht verschijnt er dan telkens een zwelling die minstens even hard en groot is als het gewricht zelf. Een ontsteking volgens de dokters. Alles heb ik geprobeerd, van ontstekingsremmers tot inspuitingen met cortisone, massages, kompressen... Niks hielp. Ja, de symptomen werden soms afgeremd, of gedurende enkele maanden ondergespit, maar na enige tijd was de ontsteking daar terug. Ik had er mee leren leven. Ik had er mijn klok op leren gelijkzetten. 😉 
Toen las ik op een bepaald ogenblik een artikel over 'gele melk'. Een drankje dat het eigen immuunsysteem zou versterken en ervoor zou zorgen dat je eigen lichaam beginnende ontstekingen vroeger detecteert en aanpakt. Het zou om een drankje gaan dat men in China al honderden jaren of langer kent en gebruikt.

Geloof of werkelijkheid?
Toen las ik dat een van de bestanddelen van het drankje - kurkuma - door de medische wereld wel degelijk als een natuurlijke ontstekingsremmer wordt beschouwd. Bij de apotheker zijn er zelfs kurkumapillen te koop. Het deed me opnieuw naar het artikel over gele melk grijpen. Waarom zou ik het eens niet proberen?

Recept: doe een kop plantaardige melk (geen koemelk. Wel bv amandelmelk, sojamelk...) in een pannetje, voeg er een halve theelepel kurkumapoeder en een halve theelepel kaneel aan toe (en eventueel wat zwarte peper - dat zou de werking van de kurkuma intensifiëren). Breng het geheel aan de kook. Voeg er eventueel daarna nog een lepel honing toe als je het iets zoeter wil. Goed roeren, en warm opdrinken. Een kop om de twee dagen zou na verloop van tijd effect moeten hebben.
Waarom zou ik het dus inderdaad niet proberen? Zo gezegd, zo gedaan.
Het bovenstaande is nu twee jaar geleden. Terwijl ik de voorbije halve eeuw om de drie maanden als een kreupele over straat sukkelde, moet ik nu in alle eerlijkheid zeggen dat ik de voorbije twee jaar redelijk fanatiek mijn gele melk heb genuttigd, en... dat ik al twee jaar geen last meer heb gehad van de mij zo bekende ontsteking onder het enkelgewricht. Geen enkele keer.
Gewoon niet meer dus. Nada.

Geloof? Geen idee. Ik denk het niet. Blijkbaar zijn er voldoende medisch-wetenschappelijke gegevens om de werking van kurkuma op dat vlak te staven. Toch is het niet zo goed gekend, blijkbaar. Het gebruiken van gele melk vraagt natuurlijk werk, aandacht en tijd. In onze maatschappij waarin 'alles sneller moet' is dat misschien voor velen niet interessant, ook al omdat het niet de onmiddellijke werking van een pil heeft. Maar daar kan ik mee leven: pillen hebben nooit geholpen. Vijftig jaar lang niet. En als er echt mensen zijn die dit louter willen zien als een bewijs van de kracht van de menselijke geest, dan mogen die mensen dat wat mij betreft rustig geloven. Ik ken mijn 'geest' zo'n beetje: onmogelijk dat die tot zoiets in staat zou zijn. :-) Ze doen maar. Zo lang die mensen maar met hun fikken van mijn gele melk blijven!

Geloof? Tja, misschien dus. Eerlijk gezegd interesseert me dat niet zo. Ik ondervind al twee jaar de heilzame werking ervan. Lach me er gerust mee uit. Ik vraag daarvoor geen respect. Ik wil het niemand opdringen, ik wil niemand overtuigen, ik ben geen prediker van de goede boodschap.
Maar ik zal wel mijn gele melk blijven drinken. En wie het eens proberen wil, die mag. :-)

1 opmerking:

Leo L'O. zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.